Gewoon maar een scheidsrechter,

Ik ben maar een vrouw, de vrouw van een man.
Die man is een vader, een partner, gewoon een mens.
Deze persoon is scheidsrechter gewoon voor zijn plezier,
Omdat het gewoon heel gewoon hij het erg leuk vind.
Het is zijn passie, zijn ontspanning, zijn vermaak.
En ik.. ik vind het prachtig om te zien.
Maar weet u lieve mensen wat mij nu zo raakt!
Als ik deze gewone man/partner/vader/opa zie staan daar op het veld,
En ik zo de toeschouwers geregeld hoor schelden/vloeken/roepen,
Dan doet mij dit pijn!
Ik sta immers als partner/moeder gewoon maar een vrouw..
Met onze kinderen, kleinkinderen langs de lijn.
Die kindjes zijn de toekomst/een nieuwe generatie.
Mijn zoon.. of kleinkind die erg graag een scheidsrechter wil worden,
Moet ik hem leren wat deze toeschouwers doen.
Dat zij die persoon nog weleens haten.. gewoon omdat het zijn passie is!
Dat zij hem uitschelden want wat is een scheidsrechter nou? Toch ook een mens…

Gewoon een man, partner, vader, c.q. opa.
Eentje waar ik en mijn kindjes erg veel van houden.

Soms vraag ik mij af waarom moet dit nu??
En waarom is het respect soms zo ver weg??
Het is immers maar gewoon een mens!!

Bron: Facebook

Reacties zijn gesloten.